Anasayfa > Basın Merkezi > 2014 > Mayıs > 
UNICEF'ten düzenli haber almak için iletişim bilgilerinizi bırakabilirsiniz

Basın Merkezi (5/2014)

Bilal, müzik sayesinde yeniden gülmeye başladı


Bilal'in Çocuk Dostu Alan'daki en sevdiği aktivitelerin başında müzik geliyor. ©UNICEF/Türkiye-2014/Yurtsever
ADANA, Türkiye, Mayıs 2014– Adana Sarıçam Kampı’nda görev yapan gençlik çalışanı Sevgi Biçer, “Onunla çocuk dostu alanımızın açılışındaki etkinlikte tanıştık. Diğer çocuklar kumaş boyuyordu, o ise etrafta dolaşıyordu. Dikkatimi ilk çeken, bir yetişkin gibi ciddi ve sinirli olmasıydı. Başlarda etkinliklere katılmıyordu, sadece seyrediyordu. Zamanla etkinliklerimize katılmaya başladı. Derken tüm yaşıtları gibi arkadaşlarıyla şakalaşmaya ve gülmeye başladı. Burada 14-18 yaşındaki öğrencilere liderlik becerileri kazandırıyoruz. O da bu eğitimi aldı. Artık bir lider öğrenci olarak kendinden küçükleri yönlendiriyor. Her şey yolunda şimdi.” diyor. Bahsedilen çocuğun ismi Bilal. 14 yaşında genç bir delikanlı. Ailesi ile birlikte on beş ay önce Türkiye’ye gelen Bilal, Idlip yakınlarındaki Reef’te doğmuş. Çatışmalar nedeniyle ailesi ile birlikte Asi nehrini geçip Türkiye’ye gelerek, önce Nizip Kampı’na ardından da Adana Sarıçam Kampı’na yerleşmişler.

“İlerde öğretmen olmak istiyorum ama fırsat olursa müzikle uğraşmayı daha çok isterim.” diyor Bilal. Gitar çalmayı Çocuk Dostu Alan’da öğrenmiş. Bazı etkinliklerde tef de çalmış. Söyleyenlerin kim olduğunu ve sözlerini pek bilmese de Türk şarkılarını daha çok sevdiğini belirtiyor. Belli ki hem müzik hem de Çocuk Dostu Alan’daki diğer aktivitiler onun içindeki çocuğu yeniden ortaya çıkartmış.

Kampta geçen günlerini şöyle özetliyor Bilal: “Sabah 8’den öğlen 12’ye kadar okula gidiyorum. Pazartesi ve Çarşamba günleri Çocuk Dostu Alan’a geliyorum. Çok öğrenci varsa, küçük çocuklara göz kulak oluyorum. Gürültü yapmamalarını sağlıyorum. En sevdiğim aktiviteler müzik, resim, baskı, dama ve pinpon.”

Bilal’in babası da öğretmen ve şu anda Suriye’de. Annesi ve en küçük kardeşi de babası ile birlikte. Bilal ise altı kardeşi ile birlikte kampta kalıyor. Ona Suriye’de en çok neyi özlediğini sorduğumuzda şu cevabı alıyoruz: “Anne ve babamı çok özlüyorum. Bisikletlerimiz, futbol toplarımız vardı. Kardeşlerimle oynardık. O günleri çok özledim. Öğretmenlerimi ve arkadaşlarımı da özledim. En çok da Muhammed ve Mustafa’yı.”

Yazı ve fotoğraflar: Ayberk Yurtsever